Όταν μιλάμε για θερμική καταπόνηση, συνήθως εξετάζουμε τη θερμοκρασία του αέρα και των φύλλων. Ωστόσο, οι ρίζες ζουν σε ένα διαφορετικό μικροκλίμα. Όταν το έδαφος παραμένει υπερβολικά θερμό για πολλές ώρες ή ημέρες, μειώνεται η παραγωγή νέων ριζών, δυσχεραίνεται η πρόσληψη νερού και θρεπτικών στοιχείων, αυξάνεται η κατανάλωση των αποθεμάτων του φυτού και μειώνονται οι ωφέλιμοι μικροοργανισμοί στο έδαφος.•Μειώνεται η επιμήκυνση και η διακλάδωση των λεπτών ριζών, ενώ τα ριζικά τριχίδια και τα νεαρά μεριστώματα είναι από τους πρώτους ιστούς που ζημιώνονται.•Διαταράσσονται οι κυτταρικές μεμβράνες και οι πρωτεΐνες, αυξάνεται το οξειδωτικό στρες και περιορίζεται η ενεργός πρόσληψη θρεπτικών στοιχείων.
•Η υψηλή θερμοκρασία αυξάνει τις ανάγκες των ριζών σε οξυγόνο, ενώ παράλληλα μειώνει τη διαθεσιμότητά του στο έδαφος, ιδιαίτερα όταν αυτό είναι πολύ υγρό ή συμπιεσμένο.
•Η απορροφητική επιφάνεια μικραίνει και το δέντρο δυσκολεύεται να καλύψει τις ανάγκες του σε νερό, ακόμη και όταν το έδαφος φαίνεται υγρό.
•Η εξασθενημένη ρίζα γίνεται περισσότερο ευάλωτη σε παθογόνα εδάφους και δεν μπορεί να υποστηρίξει κανονικά το φύλλωμα, τους καρπούς και την αποθήκευση εφεδρειών για την επόμενη χρονιά.•μειωμένη ζωηρότητα, μικρότερα φύλλα ή πρόωρο κιτρίνισμα,
•έλλειψη νέων λευκών ριζιδίων και παρουσία καστανών, μαλακών ή νεκρωμένων ριζών,
•ανομοιόμορφη ανάπτυξη και υποβάθμιση μεγέθους ή ξηράς ουσίας των καρπών,
•αργή επαναφορά των φυτών μετά από περίοδο καύσωνα.•Μπορεί να συμβάλει στη μείωση του pH, κυρίως σε εδάφη όπου αυτό είναι επιθυμητό και έχει προηγουμένως τεκμηριωθεί με ανάλυση.
•Βελτιώνει τον αερισμό και δημιουργεί ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη νέου, υγιούς λευκού ριζικού συστήματος.
•Λειτουργεί ως μονωτικό στρώμα, μετριάζοντας τις ακραίες θερμοκρασίες στη ζώνη του εδάφους και των ριζών: χαμηλότερες το καλοκαίρι και ηπιότερες το χειμώνα.
•Συμβάλλει στη διατήρηση της υγρασίας, υποστηρίζει τη δραστηριότητα ωφέλιμων μικροοργανισμών και περιορίζει την επιφανειακή κρούστα και τη συμπίεση του εδάφους.
Η υψηλή θερμοκρασία του εδάφους είναι ένας αθέατος αλλά καθοριστικός παράγοντας καταπόνησης. Στα δέντρα μειώνει τη λειτουργική επιφάνεια των ριζών και την τροφοδοσία του υπέργειου τμήματος. Στην ακτινιδιά, λόγω της ιδιαίτερης ευαισθησίας και των μεγάλων αναγκών της ρίζας σε οξυγόνο, η έγκαιρη μέτρηση και η συνδυασμένη διαχείριση σκίασης, εδαφοκάλυψης, άρδευσης και στράγγισης είναι απαραίτητες για τη διατήρηση της παραγωγής.