Η χρήση γεωργικών μηχανημάτων νέας τεχνολογίας και η ανάγκη εκπαίδευσης και κατάρτισης του Έλληνα αγρότη.Γράφει ο δρ. Ιωάννης Ράπτης, μέλος του Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού του Τμήματος Γεωπονίας – Αγροτεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο ΘεσσαλίαςΟι γεωργοί, όπως διαπιστώθηκε από σχετικές μελέτες, διαθέτουν περιορισμένες γνώσεις σχετικά με τη χρήση των νέων τεχνολογιών στη γεωργία. Για το λόγο αυτό απαιτείται εκπαίδευση σε ζητήματα σύγχρονης και βιώσιμης γεωργίας.
Από έρευνες του Εργαστηρίου μας αναδείχτηκε ότι οι περισσότεροι Έλληνες γεωργοί διαθέτουν αυτοκινούμενα και παρελκόμενα γεωργικά μηχανήματα που φέρουν νέες τεχνολογίες. Ωστόσο, λίγοι τις γνωρίζουν και ακόμη λιγότεροι τις χρησιμοποιούν, ενώ δεν φαίνεται να ξεχωρίζουν σε ικανοποιητικό βαθμό ποιες εφαρμογές αποτελούν νέες τεχνολογίες και ποιες όχι.
Σχετικές διεθνείς έρευνες έχουν επίσης αναδείξει τις ιδιαίτερα περιορισμένες γνώσεις των καλλιεργητών σε ζητήματα νέων τεχνολογιών στα γεωργικά μηχανήματα, καθώς και την περιορισμένη χρήση τους ακόμη και στις περιπτώσεις που αυτές είναι διαθέσιμες.
Γενικά, τα αυτοκινούμενα γεωργικά μηχανήματα που διαθέτουν οι γεωργοί, φέρουν επάνω τους χαμηλή και υψηλή ηλεκτρονική τεχνολογία. Χρησιμοποιούνται όμως και πολλά μηχανήματα παλαιάς τεχνολογίας τα οποία δεν διαθέτουν ηλεκτρονικά συστήματα και συγχρόνως απαιτούν περισσότερη συντήρηση.
Σε ό,τι αφορά τα παρελκόμενα γεωργικά μηχανήματα, τα περισσότερα είναι νέας και μάλιστα υψηλής τεχνολογίας. Μηχανήματα όπως είναι ο λιπασματοδιανομέας, το ψεκαστικό και ο νεφελοψεκαστήρας (μέσω των οποίων γίνονται κατά κύριο λόγο οι εισροές σε λιπάσματα και φυτοφάρμακα), είναι σε σημαντικό ποσοστό νέας τεχνολογίας και μπορούν να αξιοποιηθούν για την εφαρμογή πρακτικών αειφορικής γεωργίας.
Οι καλλιεργητές που χρησιμοποιούν μηχανήματα με νέες τεχνολογίες διαπιστώνουν σημαντική μείωση στη χρήση λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων, καθώς και αύξηση της παραγωγής τους. Η περιορισμένη βιβλιογραφία στο πεδίο επιβεβαιώνει τις παραπάνω διαπιστώσεις των γεωργών.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα της έρευνας είναι το γεγονός ότι οι ίδιοι οι γεωργοί αναγνωρίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό ότι χρειάζονται απαραιτήτως εκπαίδευση.
Αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να αξιοποιήσουν οι εμπλεκόμενοι φορείς, δίνοντας έμφαση: α) σε ζητήματα καλλιεργητικών μεθόδων, β) στην ενημέρωση των αγροτών για τη συμβολή των νέων τεχνολογιών και των σύγχρονων μηχανημάτων στην αειφορική γεωργία, καθώς και γ) στην εφαρμογή καλλιεργητικών μοντέλων και σύγχρονων γεωργικών πρακτικών που σέβονται το φυσικό περιβάλλον.
Σε παρόμοια συμπεράσματα καταλήγουν και άλλες σχετικές έρευνες από τον διεθνή χώρο.
Η εκπαίδευση των παραγωγών μπορεί να εστιάσει στα είδη καλλιέργειας, στα καλλιεργητικά μοντέλα, καθώς και στην αξιοποίηση μηχανημάτων νέων τεχνολογιών.
Την ευθύνη αυτών των εκπαιδεύσεων μπορούν και πρέπει να την επωμιστούν οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες σε επίπεδο Περιφερειών, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και σε συνεργασία με τις γεωπονικές σχολές της χώρας.