Η Γερμανία μπαίνει σε καθεστώς «ρυθμιζόμενου» βιομηχανικού ρεύματος για την ενεργοβόρα βιομηχανία της. Η κυβέρνηση υπό τον καγκελάριο Friedrich Merz συμφώνησε σε ένα κρατικά επιδοτούμενο βιομηχανικό τιμολόγιο ρεύματος για τις ενεργοβόρες επιχειρήσεις, με ανώτατη τιμή τα 5 σεντ/ kWh, έως και το τέλος του 2028.Η δημοσιονομική διάσταση του μέτρου είναι καθόλου αμελητέα. Η κυβέρνηση μιλά για κόστος μεταξύ 3 και 5 δισ. ευρώ για ολόκληρη την περίοδο. Το γερμανικό μοντέλο δεν μοιράζει απλώς φθηνή ενέργεια. Οι επιχειρήσεις που θα μπουν στο σχήμα:
* αναμένεται να δεσμευτούν σε επενδύσεις ενεργειακής αποδοτικότητας (μετασχηματισμός διεργασιών, ηλεκτροκίνηση, heat recovery κ.λπ.),
* να ευθυγραμμίσουν τα business plans τους με στόχους απανθρακοποίησης,
* και να αποδείξουν ότι παραμένουν παραγωγικές μονάδες-κλειδί για τη γερμανική αλυσίδα αξίας – όχι απλώς «επιδοτούμενοι καταναλωτές».
Κατ’ ουσίαν, η Γερμανία χρησιμοποιεί το φθηνό ρεύμα ως μοχλό πίεσης για να «τραβήξει» πράσινες επενδύσεις, όχι ως πολιτικό δώρο.
Αντίδραση αγοράς: Ανακούφιση, αλλά και γκρίνια
Οι μεγάλες βιομηχανικές ενώσεις (χημικά, γενική βιομηχανία) χαιρέτισαν την απόφαση, επισημαίνοντας ότι μειώνει τον κίνδυνο αποβιομηχάνισης, σταθεροποιεί τον ορίζοντα επενδύσεων και στέλνει μήνυμα πως η Γερμανία δεν σκοπεύει να «χάσει» την ενεργοβόρα παραγωγή της.
Ωστόσο, ήδη ακούγονται φωνές – π.χ. από μέρος της χαλυβουργίας – ότι η τελική αρχιτεκτονική δεν καλύπτει επαρκώς όλους τους υποκλάδους, αφήνοντας εκτός σημαντικούς παίκτες ή δημιουργώντας ανισορροπίες στο ποιος πραγματικά επωφελείται.
Η Ελλάδα ψάχνεται
Την ώρα που η Γερμανία κλειδώνει για την ενεργοβόρα βιομηχανία της 0,05 €/kWh έως το 2028, η Ελλάδα παραμένει σε ένα τοπίο αβέβαιης τιμής για τα βιομηχανικά τιμολόγια, εξάρτησης από βραχυπρόθεσμους μηχανισμούς και χωρίς έναν καθαρό, θεσμοθετημένο ορίζοντα για τη δεκαετία.
Οι πρόταση του ΣΕΒ για την υιοθέτηση του Ιταλικού μοντέλου δεν περπάτησε, ούτε και η υπόσχεση του πρωθυπουργού για ένα πακέτο ενίσχυσης όπως διατυπώθηκε στην γενική συνέλευση του συνδέσμου.
Για την ελληνική βαριά βιομηχανία (αλουμίνιο, χάλυβας, τσιμέντο, χημικά, χαρτί, λιπάσματα), το ενεργειακό κόστος αποτελεί συχνά 30–60% του συνολικού κόστους παραγωγής και παραμένει συστηματικά υψηλότερο από αντίστοιχους ανταγωνιστές στην κεντρική Ευρώπη.
Την ίδια στιγμή δεν έχει υιοθετηθεί μόνιμο βιομηχανικό τιμολόγιο ρεύματος, ούτε με τη μορφή οριζόντιας επιδότησης, ούτε ως μηχανισμός τύπου «price floor/price cap» όπως στη Γερμανία.
Οι μηχανισμοί αντιστάθμισης CO₂ και λοιπών επιβαρύνσεων δεν αξιοποιούν πλήρως τα περιθώρια που δίνει το ευρωπαϊκό πλαίσιο.
Δεν υπάρχει ένα συνδεδεμένο πακέτο ενέργειας–επενδύσεων, όπου η επιδότηση ρεύματος δίνεται μόνο με αντάλλαγμα συγκεκριμένο green upgrade.
Πηγή: energymag.gr
Ακολουθήστε το Agrocapital.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις