Την ώρα που η ελαιοκαλλιέργεια στην Κρήτη βιώνει μία από τις σοβαρότερες κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών, με απώλειες παραγωγής που αγγίζουν το 90%, η αποκάλυψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προκαλεί εύλογη αγανάκτηση. Η Ελλάδα δεν έχει καταθέσει καν αίτημα για έκτακτη στήριξη των ελαιοπαραγωγών.
Σε μια περίοδο επομένως όπου η παρατεταμένη λειψυδρία, οι ακραίες θερμοκρασίες και οι ανεξέλεγκτες προσβολές από τον δάκο έχουν γονατίσει τους παραγωγούς, η απουσία οποιασδήποτε επίσημης διεκδίκησης συνιστά πολιτική αμέλεια. Δεν πρόκειται για γραφειοκρατική λεπτομέρεια, αλλά για ουσιαστική επιλογή – ή αδράνεια – με πραγματικό κόστος για χιλιάδες αγροτικές οικογένειες.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η υπενθύμιση της Επιτροπής ότι υπάρχουν διαθέσιμα εργαλεία και στο πλαίσιο του ελληνικού Στρατηγικού Σχεδίου ΚΓΠ 2023–2027, όπως επενδύσεις στην άρδευση, δράσεις αποκατάστασης του γεωργικού δυναμικού μετά από καταστροφές, μέτρα που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ανάχωμα στην κλιματική και παραγωγική κατάρρευση. Και εδώ, όμως, η ευθύνη μεταφέρεται ξεκάθαρα στη διαχειριστική αρχή της χώρας.
Το μήνυμα από τις Βρυξέλλες φαίνεται να είναι σαφές. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να στηρίξει έναν τομέα αν το ίδιο το κράτος μέλος δεν ζητά τη στήριξη. Η σιωπή της ελληνικής πλευράς δεν είναι ουδέτερη, αλλά μεταφράζεται σε χαμένες ευκαιρίες, σε εισόδημα που δεν αναπληρώνεται και σε έναν στρατηγικό αγροτικό τομέα που αφήνεται να μαραζώσει.
Σε μια χώρα που επενδύει διαχρονικά στο ελαιόλαδο ως εθνικό προϊόν και πυλώνα της αγροτικής της ταυτότητας, το ερώτημα δεν είναι αν «θα μπορούσε» να κατατεθεί αίτημα στήριξης. Το ερώτημα είναι γιατί δεν κατατέθηκε και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για αυτή την απουσία.
Η ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΑΛΕΒΙΖΙΟΥ