Για δεκαετίες, αυτός ο δρόμος στα Τρίκαλα δεν ήταν απλώς μια οδική αρτηρία. Ήταν μια εμπειρία. Μια φυσική στοά πρασίνου, όπου τα πλατάνια σχημάτιζαν μια ζωντανή καμάρα σκιάς και δροσιάς, συνοδεύοντας κάθε πέρασμα με εικόνες γαλήνης και διαχρονικής ομορφιάς. Σήμερα, όμως, ο δρόμος αυτός δεν υπάρχει πια όπως τον γνωρίσαμε.
Στην περιοχή μας χάθηκε κάτι πολύ περισσότερο από δέντρα. Χάθηκε ένα τοπόσημο, μια εικόνα βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη. Ένας δρόμος που δεν ήταν απλώς όμορφος, αλλά ιστορικός, συμβολικός και μοναδικός. Και αυτό είναι μια απώλεια που δύσκολα αντικαθίσταται. Και για αυτό φταίμε όλοι μας.
Παραλάβαμε έναν δρόμο ζωντανό, σκιερό και γεμάτο μνήμες. Έναν δρόμο που δεν τον ορίζαμε απλώς με άσφαλτο και όρια, αλλά με φύλλα που θρόιζαν, κορμούς που άντεξαν πάνω από έναν αιώνα και μια αίσθηση φυσικής αρμονίας που περνούσε σχεδόν ασυνείδητα από γενιά σε γενιά.
Σήμερα, αυτό που παραδίδουμε στα παιδιά μας είναι μια φτωχότερη εικόνα: έναν δρόμο γυμνό από το πράσινο που τον χαρακτήριζε, μια διαδρομή χωρίς σκιά και χωρίς ιστορικό βάθος. Μαζί με τα πλατάνια, δεν χάθηκε μόνο το τοπίο· χάθηκε ένα μάθημα σεβασμού προς τη φύση και τη συνέχεια του τόπου. Και αυτό είναι ίσως το πιο βαρύ φορτίο που αφήνουμε στις επόμενες γενιές.
Κυριάκος Γιώργος, Δεκέμβριος 2025